Wat passanten hebben overgebracht.    De eenzame man leeft alleen. Zijn gezicht staat strak. De rest van zijn lichaam is verstrengeld met zijn fundament, twee pilaren vast aan een substantie, die het evenwicht betekenen voor zijn lichaam en geest. Dit fundament wordt aangevreten door iets wat de man wel voelt, maar niet begrijpt. Hij gaat er langzaam aan kapot. Er zijn constant twee katachtige schimmen in zijn buurt, die hem bestoken met vragen. Laten hem dingen doen die hij eigenlijk niet wil, dingen zeggen die hij niet meent. In een laatste poging zijn evenwicht te vinden, aanbidt hij de figuren van gezichten die hij in de wolken ziet. Deze gezichten vertegenwoordigen een soort opperwezen voor hem. Hij offert zijn linkerhand door het af te hakken en zichtbaar voor 'zijn' gezichten omhoog te houden. "Kijk, dit is voor jullie, help me mijn evenwicht vinden." De man weet alleen niet dat hij zijn hand verkrampt heeft afgehakt. Nu lijkt het of zijn handen samen het verkeerde symbool maken. Hij bereikt waarschijnlijk niet het opperwezen dat hij dacht te bereiken. Wijs hield het nijlpaard zijn eetgelegenheid. Jan G. Marque ©