Het Filosofisch Realisme. Jan G. Marque. Wat passanten hebben overgebracht. De ogen van een dode Janus Trifrons.    In de filosofie las ik een keer over het idee van wat men (naar ik dacht) het toekomstbeeld via de lineaire tijdslijn noemde. Dit betekent dat de toekomst niets meer is dan een optelsom van het verleden en het heden. Mijn eigen stelling van dit onderwerp is iets anders. Als je vanuit jezelf terugkijkt naar het verleden en het heden waarneemt, dan zul je daar doorheen je toekomst zien. Vanuit jezelf houdt in dat je jezelf kent doormiddel van een soort psychoanalytisch zelfonderzoek. Als je dan vervolgens naar het verleden kijkt, je zo goed mogelijk inleeft in dezelfde soort personen als jezelf, hoe ze leefden met bijbehorend tijdsbeeld en culturele achtergrond, dan kun je deze informatie koppelen aan de informatie die je hebt verzameld over het heden. Wat zich dan aan je openbaard is een soort variabel gebogen tijdslijn, die zich als een golf richting toekomst begeeft. Daar zal het eindigen in een abstractie die ik het beste kan beschrijven als een soort ballon. In deze ballon zitten dan diverse mogelijke gebeurtenissen die kunnen gaan gebeuren. Ze liggen alleen vlak naast elkaar, waardoor iedere gebeurtenis in het heden van invloed zal zijn op welk punt de ballon zal eindigen. Een voorbeeld:    Een persoon heeft een unieke gave in een bepaalde richting. Dan zou volgens mijn stelling deze persoon vroeg of laat bekend worden in zijn of haar wereld. Hij of zij kan dit te weten komen door dezelfde stelling. In theorie klopt dit, maar in de praktijk kan het gebeuren dat de sporen die deze persoon zou achterlaten niet eens tot uiting komen door vroegtijdig overlijden, of dat bijvoorbeeld een brand alle sporen van het bestaan van deze persoon uitwist. In alle gevallen is het jammer dat je pas achteraf kunt zien dat mijn stelling waar is. En terwijl ik mijn stelling had uitgewerkt kwam ik Janus Trifrons tegen. Janus als onderwerp.    In diverse boeken kan ik verschillende verklaringen vinden over Janus, zelfs tegenstellingen. Wat in ieder geval in ieder boek hetzelfde vermeld wordt is dat het gaat om een zeer oude Romeinse god. Hij ziet het verleden, het heden en de toekomst. In heel Italië zijn standbeelden voor hem opgericht en zijn er verschillende tempels voor hem gebouwd. Men kan tot hem bidden aan het begin van elke nieuwe dag, maand en jaar. Op deze tijdstippen werden vroeger in zijn heiligdommen bepaalde offers gebracht. Een maand van het jaar - Januari - is aan hem gewijd. Ter ere van hem werden feesten gevierd op nieuwjaarsdag en er zijn daarom ook aanwijzingen dat de nieuwjaarsgroet - die we nu nog kennen - hier vandaan komt. Janus wordt meestal afgebeeld met twee gezichten. Dit duidt twee kanten aan van dingen uit het leven. Hij houdt toezicht en bestuurt het begin en het eind van dagen, maanden en het jaar, oorlog en vrede, poorten en toegangen. Ik heb zelfs een stukje tekst gevonden in een boek waaruit blijkt dat Janus vroeger beschouwd werd als god van de zon. Hij die de dag opent en deze vervolgens weer sluit als de zon weer ondergaat. Ook is hij beschreven als vaandeldrager. Zijn afbeelding bleef niet beperkt tot twee gezichten. Naast twee gezichten bestaan er afbeeldingen met drie en soms zelfs vier gezichten. Tevens zijn er afbeeldingen waarop Janus een oud en een jong gezicht heeft. Wat voor mijn stelling het belangrijkste is, is natuurlijk het door Janus Trifrons kunnen kijken in het verleden, heden en toekomst. En omdat hij hiervoor het symbool is heb ik hem als onderwerp gekozen. Ik wil zelfs zo ver gaan dat ik aan Janus Trifrons nog een betekenis toegevoegd heb. De Romeinse god Janus Trifrons is door het bestaan van mijn stelling de personificatie geworden voor een ieder die in staat is, doormiddel van zelfkennis en inleving van het verleden en heden, beelden van zijn of haar toekomst te zien. Jan G. Marque © Alle rechten zijn voorbehouden. Niets uit deze opgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Jan G. Marque. © PDF Download Het kunstwerk "De ogen van een dode Janus Trifrons" is ook gratis leverbaar in PDF formaat. LET WEL: Dit is alleen voor eigen gebruik! Niet voor verdere doeleinden (Zie copyright uitleg hierboven). Klik op de button "Download File" hieronder om het bestand te downloaden.   De ogen van een dode Janus Trifrons, van Jan G. Marque.    In de filosofie las ik een keer over het idee van wat men (naar ik dacht) het toekomstbeeld via de lineaire tijdslijn noemde. Hier kunt u Acrobat Reader gratis downloaden. Contact Deze pagina is onderdeel van het Filosofisch Realisme van Jan G. Marque. PDF- Files van kunstwerken in woord en beeld. Wat is het Filosofisch Realisme? Het Filosofisch Realisme is een door mij ontwikkelde kunstvorm die woord- en beeldsymboliek combineert, en waarbij het begrip van het onderwerp net zo belangrijk is als het beeld op zich. Anders gezegd; het beeld moet net zo aantrekkelijk zijn om naar te kijken, als dat er betekenis moet zijn. Het Filosofisch Realisme gebruikt klassieke middelen (zoals olieverf op linnen en specifieke teksten) om deze moderne kunstvorm te presenteren. Ze zoekt naar een balans tussen verstand en gevoel, met het voornaamste doel de zintuigen te verijken met esthetica en het aansporen tot kritisch nadenken. Dit wordt bereikt door een kunstwerk samen te stellen uit een schilderij (beeldsymboliek) en een onderschrift (woordsymboliek.) Op deze manier vormen het aangereikte schilderij en het onderschrift twee onderdelen van het totale kunstwerk. De woorden onder het schilderij zijn dan ook geen titel. Het verschil tussen titel en onderschrift is zeer subtiel, maar ook belangrijk. Titel betekent opschrift, wat direct verwijst naar het beeld en bij schilderijen meestal het beeld uitlegt. Onderschrift betekent: toepasselijke woorden onder een afbeelding. Het kan bestaan uit een woord, een zin, of een stuk tekst. Een Filosofisch Realistisch kunstwerk is drieledig te benaderen. Het bestaat uit een schilderij, een onderschrift en een zoektocht naar het onderwerp. Als eerste kunt u van het beeld genieten en het daarbij laten, ten tweede kunt u van het onderschrift genieten en het daarbij laten, en ten derde kunt u de betekenissen van de woord- en beeldsymboliek samenvoegen om op zoek te gaan naar het onderwerp in een spel wat nadenken heet. De interactie die door het combineren van woord- en beeldsymboliek ontstaat, is een middel om tot het onderwerp door te dringen. Dit betekent dat het onderwerp, door mijzelf wel als uitgangspunt gebruikt en uitgewerkt, zelf niet uitgebeeld of beschreven wordt. Het zich bevinden op de weg naar het onderwerp toe, het zoeken, is belangrijker dan het eventueel vinden van het onderwerp. Wat betekend dit nu in de praktijk? U krijgt van mij eerst het beeld, (schilderij) de helft van het kunstwerk. Zodra u de tekst van het onderschrift (tekst) leest, de andere helft van het kunstwerk, zult u, als het goed is, vanzelf gaan nadenken. En terwijl u de betekenissen van de woord- en beeldsymboliek combineert, zou u langzamerhand naar het onderwerp toe geleid kunnen worden. Nemen we als voorbeeld: “Ik denk, daarom denk ik dat ik besta.” (Linksboven afgebeeld.) Dit kunstwerk kunt u eventueel zien als het portret van een oude man. U kunt zich afvragen wie de persoon in kwestie is, of u kunt van het beeld genieten zoals het is en het daarbij laten. Normaal gesproken is dit ook de manier hoe met een schilderij om te gaan. Al eeuwen hebben schilderijen in de kunst gediend als uitbeelder van een onderwerp. Er zou dan een titel onder kunnen komen, die bijvoorbeeld luidt: ‘opa,’ of ‘portret van dhr de Vries.’ In ieder geval een titel met betrekking tot de identiteit van de afgebeelde persoon. In mijn kunstvorm gaat het ook niet om de identiteit van de afgebeelde personen. Bij mij dienen ze, net als het onderschrift en de rest van de beeldsymboliek, het onderwerp. Terug naar het voorbeeld: Het aangereikte beeld en onderschrift zijn twee onderdelen van het totale kunstwerk. Als u het onderschrift neemt, “Ik denk, daarom denk ik dat ik besta” kan het opvallen dat dit geen uitleg geeft over het beeld, of een antwoord geeft met betrekking tot een onderwerp. De woorden staan als zin op zichzelf. Zoals ik al schreef gaat het niet om de identiteit van de persoon, het beeld staat ook op zichzelf. Het beeld is geen illustratie voor de woorden en de woorden zijn geen uitleg voor het beeld. Ze krijgen pas betekenis op het moment dat je ze samenvoegt. Samengevoegd vormen zij het kunstwerk. Zo zijn ze een aanzet om te zoeken naar het onderwerp en de betekenis ervan. Pas dan zou u kunnen ontdekken waarom het nu juist een persoon is die hier staat afgebeeld en waarom hij u op deze wijze aankijkt. “Ik denk, daarom denk ik dat ik besta.” Het combineren van woord- en beeldsymboliek geldt ook voor de landschappen, zoals de afbeelding rechtsonder. Ik kan bijvoorbeeld een landschap schilderen en er een paar symbolen in plaatsen. U kunt, net als bij het portret, van het beeld genieten zoals het is en het daarbij laten. Maar als u daarnaast het onderschrift leest. “Parcivalius leest de symbolen van Anu en Enki voor de boom der kennis,” kan het opvallen dat dit weer geen uitleg geeft over het beeld, of een antwoord met betrekking tot het onderwerp. Ook bij de Parcivalius-landschappen zou u vervolgens de betekenissen van de woord- en beeldsymboliek kunnen combineren om op zoek te gaan naar het onderwerp. Daarnaast speel ik in mijn werk met wat ik zelfgecreëerd licht noem, gemanipuleerd licht wat niet als zodanig in de natuur voorkomt, wat ervoor zorgt dat de schilderijen qua afbeelding kunnen afwijken van het traditionele klassieke beeld. Zo kunt u zich als aanschouwer begeven op de weg tussen begrip en raadsel. Maar omdat het Filosofisch Realisme geen antwoorden geeft, zult vanuit uzelf moeten interpreteren wat u leest, ziet en voelt. Het Filosofisch Realisme is zoeken naar, overdenken van en inleven in alle kennis. En met het presenteren van mijn eigen zoektocht hoop ik u aan te sporen mee te reizen. Jan G. Marque ©