Het Filosofisch Realisme. Jan G. Marque. Wat passanten hebben overgebracht. Het noodlot dat werkelijkheid heet. ‘Ik ben één van een aantal mannen,’ had hij gezegd.     ‘Ja hoor, maak een ander wat wijs, maar mij niet.’ ‘Echt waar, ik was er zelf bij. Hij stond in een groepje mannen, die samen stonden te wachten op wat komen ging.’     ‘En wat was dat dan wel?’ ‘Nou, wie uiteindelijk uitgekozen zou worden als werkelijk bestaand persoon.’     ‘Ja hoor! Werkelijk bestaand persoon? Iedereen bestaat toch werkelijk? Wat lul je nou man?     ‘Wat ik zeg. In dat groepje mannen zou er maar één werkelijk bestaan en de anderen moesten vanaf dat moment maar iemand anders gaan spelen.’     ‘Oh, en wie bepaalde dat dan? ‘Nou, hij bepaalde dat.’     ‘Hij, wie is nou weer hij?’ ‘Degene die ging bepalen wie werkelijk zou bestaan en wie niet. Tja en waarom hij hij werd genoemd, dat weet ik ook niet. Zo noemden de mensen hem nou eenmaal.’     ‘Oke, laat hem maar. Wat gebeurde er verder? ‘Heel simpel. Hij kwam aanlopen, rees zijn hand en zonder ook maar een woord te spreken wist iedereen in zijn omgeving wat hij bedoelde.’     ‘Ja en dat was?’ ‘Nou dat één van hen werkelijk bestond vanaf dat moment. Zo simpel bleek het te zijn.’     ‘Hè, nou snap ik er echt niks meer van. Hoe kan nou één persoon in staat zijn om dit allemaal te veroorzaken en dat iedereen zijn mening dan maar gewoon volgt?’     ‘Ik denk dat het komt omdat hij het geloof van de mensen heeft. Ze vertrouwen hem. Op deze manier heeft hij een soort van aanzien, wat hij weer kan gebruiken naar eigen inzicht. Zo weet iedereen in zijn omgeving waar hij of zij aan toe is en hoe zij zich moeten gedragen. Orde in plaats van chaos zullen we maar zeggen.’     ‘Als ik het dus goed begrijp dan bepaald deze man welke persoon welke functie mag bekleden. Misschien wel ongeacht de competentie van deze persoon. Hij laat het dan niet over aan het universum, dus wie je bent als geboren persoon, maar zijn mening vormt hij vooral door hoe hij deze werkelijkheid persoonlijk waarneemt. Hij bepaald dus vanuit zijn persoon en vanuit zijn functie of, en hoe, jij en ik passen in de buitenwereld?     ‘Ja, volgens mij klopt jouw uitleg zo wel.’   ‘Mmmmh. Vreemd. Wel interessant, maar vreemd. En de mensen accepteerden dat?’     ‘Ja, blijkbaar. Er klonk wat gemompel en ik zag hier en daar droevige en serieuze gezichten, maar verder niemand die er tegen in ging. Alsof ze het zagen als een soort noodlot. Zo van Ik ben eigenlijk iemand anders, maar dit is nu eenmaal mijn werkelijkheid. Dit is wat ik moet accepteren...’     Jan G. Marque © Alle rechten zijn voorbehouden. Niets uit deze opgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Jan G. Marque. © PDF Download Het kunstwerk "Het noodlot dat werkelijkheid heet" is ook gratis leverbaar in PDF formaat. LET WEL: Dit is alleen voor eigen gebruik! Niet voor verdere doeleinden (Zie copyright uitleg hierboven). Klik op de button "Download File" hieronder om het bestand te downloaden.   Het noodlot dat werkelijkheid heet, van Jan G. Marque.     ‘Ik ben één van een aantal mannen,’ had hij gezegd.     ‘Ja hoor, maak een ander wat wijs, maar mij niet.’ Hier kunt u Acrobat Reader gratis downloaden. Contact Deze pagina is onderdeel van het Filosofisch Realisme van Jan G. Marque. PDF- Files van kunstwerken in woord en beeld. Wat is het Filosofisch Realisme? Het Filosofisch Realisme is een door mij ontwikkelde kunstvorm die woord- en beeldsymboliek combineert, en waarbij het begrip van het onderwerp net zo belangrijk is als het beeld op zich. Anders gezegd; het beeld moet net zo aantrekkelijk zijn om naar te kijken, als dat er betekenis moet zijn. Het Filosofisch Realisme gebruikt klassieke middelen (zoals olieverf op linnen en specifieke teksten) om deze moderne kunstvorm te presenteren. Ze zoekt naar een balans tussen verstand en gevoel, met het voornaamste doel de zintuigen te verijken met esthetica en het aansporen tot kritisch nadenken. Dit wordt bereikt door een kunstwerk samen te stellen uit een schilderij (beeldsymboliek) en een onderschrift (woordsymboliek.) Op deze manier vormen het aangereikte schilderij en het onderschrift twee onderdelen van het totale kunstwerk. De woorden onder het schilderij zijn dan ook geen titel. Het verschil tussen titel en onderschrift is zeer subtiel, maar ook belangrijk. Titel betekent opschrift, wat direct verwijst naar het beeld en bij schilderijen meestal het beeld uitlegt. Onderschrift betekent: toepasselijke woorden onder een afbeelding. Het kan bestaan uit een woord, een zin, of een stuk tekst. Een Filosofisch Realistisch kunstwerk is drieledig te benaderen. Het bestaat uit een schilderij, een onderschrift en een zoektocht naar het onderwerp. Als eerste kunt u van het beeld genieten en het daarbij laten, ten tweede kunt u van het onderschrift genieten en het daarbij laten, en ten derde kunt u de betekenissen van de woord- en beeldsymboliek samenvoegen om op zoek te gaan naar het onderwerp in een spel wat nadenken heet. De interactie die door het combineren van woord- en beeldsymboliek ontstaat, is een middel om tot het onderwerp door te dringen. Dit betekent dat het onderwerp, door mijzelf wel als uitgangspunt gebruikt en uitgewerkt, zelf niet uitgebeeld of beschreven wordt. Het zich bevinden op de weg naar het onderwerp toe, het zoeken, is belangrijker dan het eventueel vinden van het onderwerp. Wat betekend dit nu in de praktijk? U krijgt van mij eerst het beeld, (schilderij) de helft van het kunstwerk. Zodra u de tekst van het onderschrift (tekst) leest, de andere helft van het kunstwerk, zult u, als het goed is, vanzelf gaan nadenken. En terwijl u de betekenissen van de woord- en beeldsymboliek combineert, zou u langzamerhand naar het onderwerp toe geleid kunnen worden. Nemen we als voorbeeld: “Ik denk, daarom denk ik dat ik besta.” (Linksboven afgebeeld.) Dit kunstwerk kunt u eventueel zien als het portret van een oude man. U kunt zich afvragen wie de persoon in kwestie is, of u kunt van het beeld genieten zoals het is en het daarbij laten. Normaal gesproken is dit ook de manier hoe met een schilderij om te gaan. Al eeuwen hebben schilderijen in de kunst gediend als uitbeelder van een onderwerp. Er zou dan een titel onder kunnen komen, die bijvoorbeeld luidt: ‘opa,’ of ‘portret van dhr de Vries.’ In ieder geval een titel met betrekking tot de identiteit van de afgebeelde persoon. In mijn kunstvorm gaat het ook niet om de identiteit van de afgebeelde personen. Bij mij dienen ze, net als het onderschrift en de rest van de beeldsymboliek, het onderwerp. Terug naar het voorbeeld: Het aangereikte beeld en onderschrift zijn twee onderdelen van het totale kunstwerk. Als u het onderschrift neemt, “Ik denk, daarom denk ik dat ik besta” kan het opvallen dat dit geen uitleg geeft over het beeld, of een antwoord geeft met betrekking tot een onderwerp. De woorden staan als zin op zichzelf. Zoals ik al schreef gaat het niet om de identiteit van de persoon, het beeld staat ook op zichzelf. Het beeld is geen illustratie voor de woorden en de woorden zijn geen uitleg voor het beeld. Ze krijgen pas betekenis op het moment dat je ze samenvoegt. Samengevoegd vormen zij het kunstwerk. Zo zijn ze een aanzet om te zoeken naar het onderwerp en de betekenis ervan. Pas dan zou u kunnen ontdekken waarom het nu juist een persoon is die hier staat afgebeeld en waarom hij u op deze wijze aankijkt. “Ik denk, daarom denk ik dat ik besta.” Het combineren van woord- en beeldsymboliek geldt ook voor de landschappen, zoals de afbeelding rechtsonder. Ik kan bijvoorbeeld een landschap schilderen en er een paar symbolen in plaatsen. U kunt, net als bij het portret, van het beeld genieten zoals het is en het daarbij laten. Maar als u daarnaast het onderschrift leest. “Parcivalius leest de symbolen van Anu en Enki voor de boom der kennis,” kan het opvallen dat dit weer geen uitleg geeft over het beeld, of een antwoord met betrekking tot het onderwerp. Ook bij de Parcivalius-landschappen zou u vervolgens de betekenissen van de woord- en beeldsymboliek kunnen combineren om op zoek te gaan naar het onderwerp. Daarnaast speel ik in mijn werk met wat ik zelfgecreëerd licht noem, gemanipuleerd licht wat niet als zodanig in de natuur voorkomt, wat ervoor zorgt dat de schilderijen qua afbeelding kunnen afwijken van het traditionele klassieke beeld. Zo kunt u zich als aanschouwer begeven op de weg tussen begrip en raadsel. Maar omdat het Filosofisch Realisme geen antwoorden geeft, zult vanuit uzelf moeten interpreteren wat u leest, ziet en voelt. Het Filosofisch Realisme is zoeken naar, overdenken van en inleven in alle kennis. En met het presenteren van mijn eigen zoektocht hoop ik u aan te sporen mee te reizen. Jan G. Marque ©