Wat passanten hebben overgebracht.    Natuurlijk wist ze het. Al veel langer. Waarschijnlijk al sinds haar geboorte. Maar, vanaf het moment dat ze kon communiceren was er gewoonweg niemand die wilde luisteren naar wat ze te vertellen had. De mensen die geprobeerd hadden haar op te voeden, maar ook degene die ze later ontmoette, dachten al te weten. Haar kennis en inzichten waren in hun ogen onbegrijpelijk, waardeloos en nietszeggend. Het enige wat ze kon doen om aan deze mentale kwelling te ontkomen was zwijgen, luisteren en glimlachen. Dit deed ze voortaan. Ze trok zich terug in haar hoofd en werd voor de buitenwereld een toeschouwer, die alleen dan en alleen maar fysiek deelnam aan het dagelijkse leven, als het echt niet anders kon. Een uiterlijke schijn naast zelf ontdekte universums. Aan het eind van haar leven had ze een betere manier gevonden om haar kennis over te dragen. Dit deed ze. Jan G. Marque ©