Wat passanten hebben overgebracht.    In de filosofie las ik een keer over het idee van wat men (naar ik dacht) het toekomstbeeld via de lineaire tijdslijn noemde. Dit betekent dat de toekomst niets meer is dan een optelsom van het verleden en het heden. Mijn eigen stelling van dit onderwerp is iets anders. Als je vanuit jezelf terugkijkt naar het verleden en het heden waarneemt, dan zul je daar doorheen je toekomst zien. Vanuit jezelf houdt in dat je jezelf kent doormiddel van een soort psychoanalytisch zelfonderzoek. Als je dan vervolgens naar het verleden kijkt, je zo goed mogelijk inleeft in dezelfde soort personen als jezelf, hoe ze leefden met bijbehorend tijdsbeeld en culturele achtergrond, dan kun je deze informatie koppelen aan de informatie die je hebt verzameld over het heden. Wat zich dan aan je openbaard is een soort variabel gebogen tijdslijn, die zich als een golf richting toekomst begeeft. Daar zal het eindigen in een abstractie die ik het beste kan beschrijven als een soort ballon. In deze ballon zitten dan diverse mogelijke gebeurtenissen die kunnen gaan gebeuren. Ze liggen alleen vlak naast elkaar, waardoor iedere gebeurtenis in het heden van invloed zal zijn op welk punt de ballon zal eindigen. Een voorbeeld:    Een persoon heeft een unieke gave in een bepaalde richting. Dan zou volgens mijn stelling deze persoon vroeg of laat bekend worden in zijn of haar wereld. Hij of zij kan dit te weten komen door dezelfde stelling. In theorie klopt dit, maar in de praktijk kan het gebeuren dat de sporen die deze persoon zou achterlaten niet eens tot uiting komen door vroegtijdig overlijden, of dat bijvoorbeeld een brand alle sporen van het bestaan van deze persoon uitwist. In alle gevallen is het jammer dat je pas achteraf kunt zien dat mijn stelling waar is. En terwijl ik mijn stelling had uitgewerkt kwam ik Janus Trifrons tegen. Janus als onderwerp.    In diverse boeken kan ik verschillende verklaringen vinden over Janus, zelfs tegenstellingen. Wat in ieder geval in ieder boek hetzelfde vermeld wordt is dat het gaat om een zeer oude Romeinse god. Hij ziet het verleden, het heden en de toekomst. In heel Italië zijn standbeelden voor hem opgericht en zijn er verschillende tempels voor hem gebouwd. Men kan tot hem bidden aan het begin van elke nieuwe dag, maand en jaar. Op deze tijdstippen werden vroeger in zijn heiligdommen bepaalde offers gebracht. Een maand van het jaar - Januari - is aan hem gewijd. Ter ere van hem werden feesten gevierd op nieuwjaarsdag en er zijn daarom ook aanwijzingen dat de nieuwjaarsgroet - die we nu nog kennen - hier vandaan komt. Janus wordt meestal afgebeeld met twee gezichten. Dit duidt twee kanten aan van dingen uit het leven. Hij houdt toezicht en bestuurt het begin en het eind van dagen, maanden en het jaar, oorlog en vrede, poorten en toegangen. Ik heb zelfs een stukje tekst gevonden in een boek waaruit blijkt dat Janus vroeger beschouwd werd als god van de zon. Hij die de dag opent en deze vervolgens weer sluit als de zon weer ondergaat. Ook is hij beschreven als vaandeldrager. Zijn afbeelding bleef niet beperkt tot twee gezichten. Naast twee gezichten bestaan er afbeeldingen met drie en soms zelfs vier gezichten. Tevens zijn er afbeeldingen waarop Janus een oud en een jong gezicht heeft. Wat voor mijn stelling het belangrijkste is, is natuurlijk het door Janus Trifrons kunnen kijken in het verleden, heden en toekomst. En omdat hij hiervoor het symbool is heb ik hem als onderwerp gekozen. Ik wil zelfs zo ver gaan dat ik aan Janus Trifrons nog een betekenis toegevoegd heb. De Romeinse god Janus Trifrons is door het bestaan van mijn stelling de personificatie geworden voor een ieder die in staat is, doormiddel van zelfkennis en inleving van het verleden en heden, beelden van zijn of haar toekomst te zien. Jan G. Marque ©