Wat passanten hebben overgebracht.    Het is al nacht als ik besluit te gaan baden. Ik loop het voor mij bekende pad af en al volgend kom ik uit bij het prachtige meer dat al sinds tijden hier aanwezig is. Als ik de oever betreed zie ik niet alleen het maanlicht weerkaatsen op het gladde wateroppervlak, maar merk ik ook dat mijn omgeving in rust is. Op dit uur is er zelfs geen activiteit te bespeuren in de heilige toren, die zoals altijd hoog boven de omgeving uitsteekt. Ik sta nog wat weg te dromen als ik van achteren word overvallen door een ongelofelijke energetische kracht. Het wordt me gegeven doormiddel van felle lichtstralen die als een waterval op mij neer kletteren. De lichtstralen wisselen zich om en om af. Het ene moment zie en voel ik wit licht, dan weer geel licht, terwijl het naarmate het zich verder van mij afbeweegt weer roder lijkt. Langzaam dringt het tot mij door dat dit licht mij opneemt. Willig laat ik mij meevoeren en het voelt of ik voor een nanoseconde in de tijd zelf het licht ben. Ik zie en ben alles en niets tegelijk. Het waarom ontgaat me. Want alhoewel dingen worden geopenbaard, krijg ik geen directe antwoorden die ik later eventueel zou kunnen uitdragen. Alsof het begrijpen in mijn onderbewustzijn geplaatst is en men mij voor het bewustzijn het zwijgen heeft opgelegd. Nu heb ik begrip zonder antwoorden. Alles en niets tegelijk. De ervaring is zo mooi en intens dat ik niet in de gaten heb dat ik al een tijdje word geobserveerd. Op een gepaste afstand blijken zich twee personen verdekt te hebben opgesteld. Zwijgzaam hebben ze mijn contouren bekeken en afgetast. Ze hebben niets waargenomen van het licht, aangezien ze alleen oog hadden voor mijn lichaam. Hun blikken vertellen wat er staat te gebeuren. Iets wat het licht me wel heeft ingefluisterd, maar niet heeft verduidelijkt met woorden. Het begrijpen gaat ook nu het weten vooruit en ik zal dat wat staat te gebeuren moeten ondergaan om het antwoord in woorden te vinden. Jan G. Marque ©