Wat passanten hebben overgebracht.    Deze dag lag al in het vooruitschiet op het moment dat ik het eerste daglicht aanschouwde. Het komt voor mij dan ook niet als een verassing als ik plots word ingesloten door soldaten van de keizerlijke garde. De mensen in mijn omgeving weten niet wat er gebeurt en worden overweldigd door verschillende emoties. Sommige zijn verdrietig, terwijl weer andere woedend zijn. Ook merk ik dat er mensen volkomen verdwaasd voor zich uit staren. Ik zucht en laat het allemaal wat gelaten over me heen komen. De reden voor dit alles is dat ik een tijdje terug herkend ben door één van mijn trouwste volgelingen. Zo onwetend en onzeker als hij is heeft hij niets begrepen over mijn persoon en in plaats van de dialoog met mij aan te gaan, besloot hij mij aan te geven bij de keizer. Dit had ik natuurlijk al voorzien toen ik voor het eerst met hem kennis maakte. Ik las zijn gezicht en zijn ogen straalden op dat moment deze dag al uit. Maar wat doe je in zo een situatie? Ik wist dat als ik hem weg zou sturen er na hem weer anderen zouden komen met dezelfde karaktertrekken, waardoor dezelfde gebeurtenissen zich alleen wat later zouden aanmelden. Dus waarom uitstellen, dacht ik toen. En nu is het dan zover. Met het begin van het eind in zicht concentreer ik me op de zwartgekleurde beelden die zich op mijn netvlies afspelen. Het is dezelfde berusting als die ik had toen ik het eerste daglicht aanschouwde. Ach, ik weet dat dingen soms gewoon zo moeten zijn. Jan G. Marque ©