Wat passanten hebben overgebracht.    Een man loopt ergens in het donker. Hij wordt omringd door obstakels. Overal liggen stukken van palen en andere rommel. Er staat zelfs een roestig hek op een heuveltje. Het hek wordt verlicht door fel licht dat uit een grot komt. De man, die niet weet wat er gebeurt, gaat uit nieuwsgierigheid kijken naar het licht. Op het heuveltje aangekomen denkt hij de bron van het licht ontdekt te hebben. En hoewel hij het niet zo goed kan zien, (hij wordt verblind) lijkt het alsof hij zichzelf ziet staan op een verhoging naast of voor de bron van het licht. Hij zwaait naar zichzelf en hij zwaait terug. Niet wetende wat hem drijft, krijgt hij het onbestemde gevoel dat hij naar zichzelf toe moet gaan, maar hoe? "Hoe kan ik bij mezelf komen, ik sta zo hoog in die zee van licht?" Dan kijkt hij nog verder naar boven op zoek naar een oplossing voor zijn probleem. Maar in plaats van de oplossing ziet hij het zout op zijn open wond. Hij wordt geconfronteerd met zichzelf, met wie hij is en wat hij doet met zichzelf. Een universeel wezen dat hijzelf voorstelt, zit vast in een soort versteende slijmmassa waaruit hij zich met geen mogelijkheid lijkt te kunnen bevrijden. Kijkend met zijn grote droevige ogen vraagt het universele wezen zich af of de situatie ooit nog zal veranderen, of iemand hem zou kunnen redden. Het kwaad van dit alles bevindt zich om het universele wezen. Niet een god, een demon of een ander persoon houdt het universele wezen, hemzelf, gevangen, maar hijzelf is degene, de gevangenisbewaarder. En terwijl hij zichzelf gadeslaat en overweldigd wordt door al die informatie, pist hij rustig op zichzelf, dat als universeel wezen hulpeloos de straal in ontvangst neemt. Jan G. Marque ©