Wat passanten hebben overgebracht.    'Als ik de wereld in kijk,' zei de oude man, 'dan hoor ik mensen spreken over zelfvertrouwen.' 'Kijk, het zelfvertrouwen wordt niet alleen als positief ervaren, maar is volgens velen zelfs noodzakelijk om iets te bereiken en om je staande te kunnen houden in de buitenwereld. Met deze gedachten lijkt niets aan de hand, tot zich een ontwikkeling voordoet dat mensen het niet eens zijn met het uit zelfvertrouwen uitgesproken antwoord of houding van hun gesprekspartner. Dan is daar ineens de arrogantie die plaats zou hebben gemaakt voor het zelfvertrouwen. En hier is volgens mij iets mis? Hoe kan het zijn dat een antwoord de ene keer ervaren wordt als zelfvertrouwen, dus positief, en de andere keer als arrogant, dus negatief? Het antwoord op deze vraag is mijns inziens, dat zo gauw een antwoord gegeven is en of een houding wordt opgemerkt, de gesprekspartner voor zichzelf gaat bepalen -volgens eigen normen, waarden of andere theorieën- in welke categorie jij vervolgens valt. Dit betekent dat arrogantie gekoppeld wordt aan de nog niet uitgevoerde plannen van een persoon. Dus dat wat door een persoon uitgesproken word uit zelfvertrouwen, maar nog niet werkelijk volbracht is in de buitenwereld (of een verkeerde houding), loopt het risico om als arrogant bestempeld te worden.' 'De conclusies zijn voor mij dan ook; Heb zo wie zo geen houding (?) en spreek nooit over in theorie bestaande plannen en of dromen die niet door feiten gestaafd en te controleren zijn door je gesprekspartner. Of ga gewoon je eigen gang, omdat de kans dat je vol zelfvertrouwen of arrogantie zit toch wel bepaald wordt door je gesprekspartner. En of deze mening van je gesprekspartner nu echt van invloed zal zijn op jouw in de toekomst gerichte visie valt te bezien.' 'In ieder geval,' sloot hij af, 'is de grens tussen zelfvertrouwen en arrogantie zeer klein!' Jan G. Marque ©