Het Perspectief als onderwerp.
Het perspectief van een bouwwerk in de natuur wordt te allen tijde beïnvloed door onder andere de bouwkundige staat en geologische gesteldheid van de plek waar een object zich bevindt.
Zo kan een bouwwerk bijvoorbeeld op een te zachte ondergrond staan. Het fundament of andere onderdelen kunnen aangetast zijn, of er kan zich een onderaardse rivier gevormd hebben.
Tevens heb ik kunnen vaststellen dat alle verschillende manieren om perspectief vast te leggen afwijkende lijnen hebben ten opzichte van elkaar en ten opzichte van de buitenwereld.
Ook kent de natuur geen werkelijk bestaande lijnen, waardoor er alleen denkbeeldige overblijven.
Dit samen maakt het dat de perspectivische regels zoals wij deze kennen en gebruiken, alleen in een theoretisch model bestaan, die los staat van de buitenwereld.
Na een grondige studie van diverse perspectivische systemen, heb ik er voor gekozen om de theorie hierboven beschreven toe te passen in mijn beeldgedachten. Ik ontwerp één of meerdere bouwwerken in gedachten en de theorie bepaald vervolgens voor een groot deel hoe en in welke staat deze bouwwerken afgebeeld worden.
Het naïef perspectief als onderwerp.
In mijn beeldgedachten kan ik een op het eerste gezicht kloppend perspectivische weergave laten zien van bouwwerken die bij nadere beschouwing toch niet blijkt te kloppen. Ik noem dit naïef perspectief.
Met dit perspectief kan ik bijvoorbeeld meerdere en of andere oog- en verdwijnpunten gebruiken ten opzichte van elkaar. Ook kan ik een bouwwerk een andere vorm geven dan op het op het eerste gezicht lijkt, vanwege gebruikmaking van bijvoorbeeld zowel isometrie als perspectief.
Het gaat mij bij de toepassing van het naïef perspectief niet alleen om het weergeven, maar ook om het nadenken en spelen met perspectivische regels in het algemeen.
Een mooi voorbeeld van dit perspectief is het werk "Dit is geen Surrealisme." Ook te zien in de galerie met experimenten. Vanaf 2003 heb ik deze vorm van perspectief niet meer gebruikt in mijn werk.
Perspectief in relatie tot de anatomie.
Ook wat het afbeelden van mensen betreft speel ik in mijn werk met perspectief. Veel personen zijn in een ander perspectief geplaatst ten opzichte van bijvoorbeeld de andere personen in hetzelfde schilderij of het landschap waarin zij staan.
Zo ontstaat er een spanning binnen het ééndimensionale vlak dat linnen heet. Combineer ik dat met de theorie van de compositie en het zelf gecreëerde licht, dan krijg je een op het eerste gezicht normaal schilderij. Maar als je dan wat langer kijkt kan het je opvallen dat veel dingen in principe niet overeenstemmen met een normale waarneming. Vanaf het jaar 2007 heb ik deze theorie niet meer toegepast.
Jan G. Marque ©©
|
|
|
|
