Kunstproject van Jan G.Marque. Vril, the Power of the Coming Race, van Edward Bulwer Lytton.   Edward Bulwer Lytton. Sponsor of opdrachtgever gezocht voor de realisatie van dit kunstproject. (Klik hier voor meer informatie.)   Alfred Percey Sinnet. A.P. Sinnett over Edward Bulwer Lytton’s Vril, The Power of the Coming Race. (Originele tekst in 1905 uitgegeven) De schijnbaar magische feiten die de adepten in occultisme kunnen verrichten, worden zooals mij gezegd is, teweeg gebracht door het beheerschen van eene natuurkracht die in de Samskrit letterkunde akasha genoemd wordt. De Westersche wetenschap heeft groote dingen verricht door het ontdekken van eenige eigenschappen en vermogens der electriciteit. De occulte wetenschap heeft eeuwen te voren nog veel meer verricht door het ontdekken van de eigenschappen en vermogens der akasha. In “The Coming Race” geeft wijlen Lord Lytton, die in nauwere betrekking tot het occultisme schijnt te hebben gestaan dan de wereld tot nog toe heeft ingezien, met groote verbeeldingskracht een fantastisch verhaal van de wonderen die met behulp van de Vril-kracht verricht worden in de wereld waarin de held van het verhaal doordringt. Lord Lytton heeft bij het schrijven over Vril klaarblijkelijk de akasha op dichterlijke wijze behandeld. Het “Coming Race” wordt beschreven als een volk dat op vele belangrijke punten niets op adepten gelijkt – b.v. als een volledig volk van mannen en vrouwen die allen, zelfs van kindsbeen af, gelijkelijk de krachten hanteeren die door de adepten vermeesterd zijn, of enkele van die krachten, terwijl andere niet beschreven worden. Het verhaal is slechts een sprookje op occulten grondslag. Iedereen echter die eene studie gemaakt heeft van het occultisme zal zien en erkennen, met eene zekerheid die aan overtuiging grenst, dat de schrijver van “The Coming Race” bekend moet zijn geweest met de hoofddenkbeelden van het occultisme en wellicht met nog veel meer. Het zelfde wordt getuigd door Lord Lytton’s andere geheimzinnige romans “Zanoni” en “The Strange Story”. Het is duidelijk dat in Zanoni de op den achtergrond blijvende verheven persoon van Mejnour bedoeld is als een groot adept van Oostersch occultisme, volkomen gelijkend op diegenen van wie ik te verhalen heb. Het is moeilijk in te zien waarom Lord Lytton in dit boek, waarin hij blijkbaar dichter bij de werkelijke feiten van het occultisme wenschte te blijven dan hij in “The Coming Race” deed, Mejnour heeft voorgesteld als de eenig overgeblevene van de broederschap der Rozenkruisers. De bewaarders van de occulte wetenschap stellen zich tevreden met een kring te vormen die klein is in vergelijking met de reusachtige belangrijkheid van de kennis die zij tegen ondergang behoeden, maar nooit hebben zij toegelaten dat hun aantal zóózeer verminderde dat er eenig gevaar was dat zij zouden ophouden als een georganiseerd lichaam op aarde te bestaan. Ook is moeilijk te begrijpen waarom Lord Lytton na zooveel geleerd te hebben als het geval was, zich tevreden heeft gesteld met zijne kennis uitsluitend te gebruiken als letterkundig sieraad in plaats van die aan de wereld te schenken, in een vorm die meer ernstige aandacht opeischte. Nuchtere lieden zullen in ieder geval zoo denken, maar het is niet onmogelijk dat Lord Lytton door eene langdurige studie van het onderwerp zoozeer vervuld was geworden van de liefde voor het geheimzinnige, die naar het schijnt den occulten geest doordringt, dat hij er de voorkeur aan gaf zijne kennis in een gesluierden en geheimzinnigen vorm aan de wereld te geven. Aldus zoude zij begrijpelijk wezen voor lezers die met hem gelijkgezind waren, en zoude zij onopgemerkt aan het alledaagsche verstand voorbijgaan zonder aanleiding te geven tot ontstemd verwerpen, zooals zeker het lot zal zijn van deze bladzijden – indien zij al bestemd zijn om eenige aandacht te trekken – in de handen van bekrompen in wetenschap, godsdienst en de groote wijsbegeerte der alledaagschen. Welbegrepen is dus akasha eene kracht waarvoor wij geen naam hebben. Evenmin bezitten wij eenige ondervinding ter zake die ons voeren kan tot een begrijpen van haren aard. Men kan alleen pogen zich het vereischte denkbeeld te maken door indachtig te zijn dat zij een evenveel krachtiger, ijler en buitengewoner kracht is dan electriciteit, in ijlheid en verscheidenheid van toepasbaarheid den stoom overtreft. Door zijne bekendheid met de eigenschappen van deze kracht kan de adept die stoffelijke verschijnselen teweegbrengen, waarvan ik aanstonds zal aantonen dat zij binnen zijn bereik vallen, behalve nog andere van veel grootere pracht. Bron: De Occulte Wereld A.P. Sinnett Hoofdstuk “Occultisme en Adepten” Blz 28-31 Uitgave van de Theosofische uitgeversmaatschappij, 1905. TYP. Duwaer & Van Ginkel, Amsterdam Kunstproject Vril - Jan G. Marque: Lord Edward Bulwer Lytton (1803-1873). Parcivalius en het verdwenen lichaam van Thomas Paine, Jan G. Marque 2007. Deze pagina is onderdeel van: De landschapschilderkunst en de Romantische schilderkunst in de Nieuwe Romantiek van Jan G. Marque. A.P. Sinnett over Edward Bulwer Lytton’s Vril, The Power of the Coming Race. Kunstproject Vril(Mensch der Toekomst) van Jan G. Marque. De romantische traditie. Een voortzetting. Landschappen. Al eeuwen worden ze in de kunst gebruikt om als achtergrond te dienen voor een ander onderwerp, of dienen ze als onderwerp op zich. Deze woorden luiden een deel van het werk in van schrijver en kunstschilder Jan G. Marque, die hiermee wil aangeven dat het landschapschilderij een lange traditie kent binnen de schilderkunst. Hoewel het werk van Marque voor het grootste gedeelte bestaat uit wat hij Filosofisch Realisme noemt -kunstwerken die doormiddel van samengevoegde woorden en beelden mensen aanspoort om te zoeken naar een onderwerp en ze te laten nadenken - kiest hij met zijn romantische landschappen voor een andere benadering. Hij kiest ervoor de aanschouwer de voorstelling gevoelsmatig te laten ondergaan. Dit doet hij met een traditioneel palet in olieverf op linnen. Doormiddel van scherpe penseelstreken creëert hij kleurrijke, virtuoze, romantische landschappen die met veel gevoel en oog voor detail vervaardigd zijn. Hierbij geeft het landschap de kijkrichting aan en houdt het gevonden licht de aanschouwer vast. Marque geeft ons met zijn imposante werk welbewust een glimp naar het verleden. Zij die zich nog wel eens in de bossen begeven en de schoonheid van de natuur kennen, zullen er zeker een beeld in herkennen die ook het heden vertegenwoordigd. Hier haalt de schilder in hem dan ook zijn inspiratie vandaan. Veel reizen en wandelen in de natuur zorgen voor voldoende informatie en inspiratie om thuis te gaan ontwerpen. Ieder landschap is opgebouwd uit fragmenten van beelden zoals Jan G. Marque het voor het grootste gedeelte in werkelijkheid zelf heeft gezien en meegemaakt op een van zijn reizen. Dit, aangevuld met eigen ideeën waarbij hij het landschap net als zijn voorgangers idealiseert, schildert hij zonder gebruik te maken van schetsen en voorstudies, rechtsreeks de voorstelling op het doek. Door de eeuwen heen inspireerde het landschap, kreeg haar weerslag in diverse stromingen, kende gevarieerde stijlen en boeide bovenal. Hun bronnen: de liefde voor de natuur, de spanning en beleving, het wisselende licht. Het ‘landschap’ mag zich dan ook in een brede publieke belangstelling verheugen. Niet slechts de hedendaagse fysieke beleving spreekt tot de verbeelding. Met name het landschap in de kunst boeit velen en toonaangevende kunstschilders hebben een lange traditie op dit veelzijdige gebied opgebouwd. Namen als Barend Cornelis Koekkoek, Johan Bernhard Klombeck, Frederik Marinus Kruseman en Andreas Schelfhout, maar ook Gerard Bilders, Wijnand Nuyen, Louwrens Hanedoes en Willem Roelofs, zijn nog steeds levendige vertegenwoordigers van de romantische traditie. Een traditie die Marque zelf dan ook met veel plezier en met een eigen penseelstreek voortzet. Een ding is in ieder geval zeker, de romantische landschappen van Jan G. Marque zijn tijdloos en inspirerend. Artikel is geparafraseerd samengesteld uit onderstaande bronnen: Realisme Magazine; editie 2008 Nieuwsbank.nl; artikel februari 2009 Jovert Art Magazine; editie juli 2009